I Miss My Friend (Chis!)
I and Geehunn were talking wholeheartedly to each other. That's somewhere in Baguio.
How to get an NBI Clearance
National Bureau of Investigation (NBI) Clearance is one of the valid identification documents one must have. It is a primary requirement in applying for jobs; local and abroad, and other official documentations.
Last Thursday (September 3) was my third time in renewing my NBI Clearance in Carriedo, Manila. It was a hassle because I was still uncertain of the requirements I must have brought. That should not be the case knowing the fact that it was not my first time applying/renewing for it, therefore, I should have known.
And yes, I am putting fast this helpful information in this site BEFORE I FORGET THEM AGAIN, so other people could find them as guide too in getting their NBI Clearance for the first time.
Once you get in the location in Carriedo, you will see many individuals selling Residence Certificates (Cedullas.) DO NOT BUY THEM. Cedulla is not a requirement, even if they say that it is.
You will also see many that sell ballpoint pens. Not bad, for in my case, I bought one for I brought nothing. It cost me P10.00 and in fairness, it wrote smoothly. You may not buy if you don’t like anyway.
Prepare an exact amount of P20.00 once you get on the entrance area. I think it is like a payment for the building, or a tax or something. (Somebody correct me if I’m wrong.) You will be given a yellowish stub. Keep it safe for it is one of the important keys to success. The security guard will check for it from you.
Get an application form. You may ask any personnel (with I.D.) where to get one and fill it out immediately using a pen, of course. And please, WRITE LEGIBLY.
Once done, go to STEP 1. Fall in line and prepare your filled out form and the exact amount of P115.00 for the major payment. The clerk will not ask for your valid ID so you don’t have to give any. (But you have to on Step 2) You will be given the official payment receipt. Keep it for it is the primary key to success
STEP 2. DATA CHECK. That’s on the next floor so you have to use the stairs. Prepare your application form and the official receipt. Prepare your 2 valid IDs. The personnel asked me for only one ID but it’s still safer for you to prepare two. Remember the yellow stub? Yes, the personnel will ask for it. He/she might instruct you of data that missed out in your application form. Once done, he/she will command you to go to STEP 3 obviously.
STEP 3. I forgot the name of the area and the requirements needed but what I remember was simply giving my application form to the lady. Then the lady started to type on the computer and told mo to go STEP 4. Yes, just that.
STEP 4 is the most crucial part for me because this is the IMAGE CAPTURE booth. You only have to prepare the application form and the official receipt. No stub, no other paper, nothing but the two. And now, make sure to project your face as perfectly and as fast as you can. You need to bow a little and look at the camera. The image capturer will NOT count on three. He will NOT tell you to say “Cheese.” It will happen so instantly. And by experience, my image has never ever been that beautiful. Crucial isn’t it? After clicking, the personnel will ask for the application form and the official receipt and will be machine validated.
After that, go upstairs again to STEP 5 for finger printing. Need to prepare P2.00 for ink remover (it’s optional.)
Go to STEP 6 and wholeheartedly surrender the completely filled out and finger printed application form. Don’t worry because that’s not yet the NBI Clearance, it’s just an application form so give it.
Go to STEP 7. Fall in line and voila! You can eat the fruit of thine labor! The NBI Clearance will be printed out before you. Make sure to check if it’s yours before you leave.
You can go to the Finger Printing Area for the final touch! Another P2.00 for the ink cleaner (forever optional.) You may also buy a 5-peso brown envelope to keep your clearance safe from unwanted folds and dirt.
NOTE: DO NOT SKIP! Follow STEPS 1 up to 7 consecutively. No matter how long the line maybe, you will still arrive to the moment of service.
BEWARE OF FIXERS. Don’t transact to such because it is illegal. It is a crime and don’t engage in such or else… (You are applying for a National Bureau of Investigation Clearance, aren’t you?)
*Review of requirements in application for NBI Clearance (for local purpose)
- Pen
- P20.00 + P115.00
- 2 valid IDs
Because we are not few
I never thought na ganito karami ang susuportang kabataan sa Moral Force Movement ni Supreme Court Chief Justice Reynato Puno noong June 12 Friday sa may Monumento, Caloocan City.
Kung last year ay nasa 200 participants lamang ang dumalo, ngayong taon ay humigit kumulang 4,000 lang naman ang sumuporta dahil narin sa celebration ng Philippine Independence Day.
Alas-sais ng umaga ako nakarating doon, pero marami na rin palang nauna sa akin. Feeling ko ako si Mariah Carey while shooting ‘Through the Rain’ music video. Umuulan-ulan kasi nung pumunta ako nun. Pero pagkatapos naman ng Through the Rain ay napakanta ako ng ‘Through the Fire’ ni Chaka Khan hindi dahil chaka ako kundi dahil biglang tumingkad ang sikat ng araw pagkatapos ng ulan. Taray ng blessing diba? Gusto ko nga sanang isingit yung kantang ‘Through the Years’ kaso parang walang konek. E yung ‘Through Colors’ ni Phil Collins? (nyeh..)
I really felt the belongingness and the tuwa that time. Parepareho kasi kaming may suot ng Isang Araw T-Shirt at puro kami mga kabataan doon! Ang saya saya, dabah? At lalo kong nakita yung bulto ng mga youth nung pinalibutan na namin yung Monumento ni Bonifacio. Parang gusto ko ngang sumigaw ng, “Sumuko ka na Andres! Napapaligiran na kita!” (a-tse-tseh!)
We were cheering and yelling and doing the human wave but in a moderate manner syempre. Masyado pa kasing maaga nun eh, baka magalit ang mga kapitbahay. And lo, dumating na din ang pinaka-aabangan namin – the Supreme Court Chief Justice Reynato Puno with entourage, of course.
Hindi ko na maalala in chronological order ang mga sumunod na nangyari- basta ang naaalala ko lang, pagkatapos ng pag-awit ng Lupang Hinirang at ng pagrecite ng “Panatang Makabayan,” na akala ko ay mag-eexercise pa kami in the tune of Physical ni Olivia Newton-John, ay nagulat kaming lahat ng biglang may narinig kaming malakas na putok. Napalingon ako sa mga armadong lalake na naka-uniporme. Seryoso ang mga mukha nila.
Gusto ko sanang mag-panic at mahimatay for a while kaso parang ako lang ang nag-eemote, kalmado naman kasi ang lahat. Lubusang nawala ang pagiging OA ko nang makita ko ang mga balloons na pinalipad at nagpalakpakan ang lahat! Ang tarayyy!
Lahat pala yon ay part ng opening ceremony dahil Independence Day nga pala, ahihi. Nakipalakpak na rin ako (echusera talaga…)
Nakalulungkot nga lang yung audio system kasi hindi lahat ay makarinig ng malinaw nung nagsasalita na si Chief Justice, lalo na kaming nasa bandang likuran. Ang konti kasi ng mga sinet-up na mga speakers eh. Hindi ko naman sila masisisi kasi wala naman sa hinagap nila na libo-libo ang pupunta sa movement na yon. Sana pala tinext ko muna sila na pulu-pulutong kaming pupunta para naman nakapag-prepare sila ng astig na reverberation system, hehe.
Pero kahit ganun ang sound system, hindi naman nasayang ang effort ko na pumunta. Alam ko naman kasi ang dahilan kung bakit ako nandon at bakit ako naki-isa sa naganap na Moral Force Movement. Naniniwala ako na isa sa mga dahilan kung bakit ganito ang steytus ng Pilipinas ay dahil sa kawalan ng moral values ng ilan sa mga namumuno sa gobyerno. (Ayokong gamitin yung salitang ‘immoralidad’ kasi baka masyadong harsh.) Kaya naman kung ako ang pipili ng mamumuno sa ating lipunan ay pipiliin ko na yung taong may morally sound principle; yung naka-aalam ng GMRC in the truest meaning of the acronym -
Good Manners and Right Conduct at hindi Get Money Rob Cash.
(wooops, kihreeh! ee-ma-ma-jee, winkle berry!)
At kung lahat ng mga kabataan doon ay magkakaisang boboto ng isang karapatdapat na kandidato ay siguradong malaking bilang ng boto ang madadala ng mga ito. Isang sabi lang sa mga yan, then pwede ka nang mag-relax…
Teka, may samting akong narealise tungkol sa mga kabataang sumuporta sa Moral Force Movement. Ibang iba sila compared sa mga usual na kabataang nakikita ko sa aking pang-araw araw na buhay.
Wala akong nakitang nanigarilyo kahit isa sa kanila. Wala rin akong narinig kahit minsan na expression na “…’tang ina!” sa mga bibig nila- madalas mo kasing marinig yan sa karamihan ng mga kabataan ngayon. 
Nilibot ko pa ang paningin ko – wala akong nakitang mga kabataang lalaki na mahaba ang buhok. Lahat ng lalaki doon ay neatly cut ang hair at walang trying hard na nagpapakulay ng buhok tulad ng ginagawa ng iba just for the sake na magmukhang foreigner. Hindi rin ako nakakita ng mga lalaki doon na may hikaw- sa tenga, sa ilong, sa kilay, sa dila, sa lips- as in wala. Walang naka-all black (black eye liner, black manicure, black lipstick, black dress- Penguin na kalaban ni Batman, ikaw ba yan?) na parang bigla na lang mangangagat. Wala akong nakitang may tattoo sa mga kabataan doon, kahit hena ay wala. 
Hindi rin ako naka-amoy ng kabataan doon na lasing o may hang-over. Ang mga kabataang babae naman doon ay matimtiman ang damit. Walang nagpapakita ng cleavage. Wala ring naka-miniskirt at nagpakita ng hita niya. Walang mukhang puyat na pusa dahil sa kapal ng make-up. Wala rin akong nakitang magsyota doon. Wala rin akong nakitang bigla na lang magdidisplay ng affection sa public. Lahat sila ay desente, tahimik, at kakikitaan mo ng good manners and right conduct. “Am I still in the Philippines? Am I still on Earth?”pabiro kong naisip.
Meron palang kabataang Pilipino tulad nila. And for sure, kapag sila ang nakasama mo ay matutunaw ka sa sobrang bait ng mga kabataang ito. Sila ang magandang halimbawa ng mga kabataang dapat gayahin ng mga kapwa kabataan. Walang sinabi ang ibang youth societies na nasa tabi tabi jan. Pero saan galing ang mga libo-libong mga kabataang ito? Napaka-solid, disiplinado at kakikitaan mo ng kaayusan. Sino ang nagturo ng disiplina sa mga ito? Tiningnan ko yung banner na hawak nila. Finally, nasagot niyon ang mga tanong ko dahil nabasa ko sa hawak nila ang mga salitang… “ANG DATING DAAN.” Bigla akong natigilan at tumahimik sandali. Ngumiti ako – isa kasi ako sa may hawak ng mga banners na yon at lalo kong tinaas yung banner na hawak ko para makita nila kung sino at kung anong klaseng kabataan meron ang ANG DATING DAAN.
Yes, I am more than proud being one of the youth members of Ang Dating Daan. Kahit maraming paninira, I don’t care. Wala naman silang sasabihing maganda because they cannot appreciate goodness in life. Basta kami, we enjoy serving people no matter what they say. And as I end let me tell you this:
“We may have always been quiet and enduring on whatever you do
But don’t underestimate us because we are not few.”
Isang Araw para sa Kalikasan
Sing-liit pa lang ako ng bubot na bayabas ay mahilig na ako sa nature! Amazed na amazed na talaga ako sa mga hayop at sa kanilang wonderful habitat- makulay, mayumi, at kahali-halinang tulad ko. (Echusera!)
And since nabigyan ako ng talent of drawing from above, madalas kong i-guhit ang mga wonders of creation na ito: palaka, balyena (yung tipong may bumubulwak pang tubig sa batok niya para buhay na buhay,) butete (anak ng palaka,) bulate (hindi anak ng palaka,) isda, snail, at marami pang iba. Ang sarap sarap talagang mag-drawing ng mga nilalang na tulad ng mga yan kaya naman lagi akong binibigyan ni papa ng maraming rim ng mga scratch papers dahil kung hindi ay kung saan saan ko lang ma-eexpress ang aking artistry- sa pader, sa papag, sa sahig- omnipresent art!
Kapag may assignment kami nung kindergarten ay hindi na ako nagpapa-drawing sa iba dahil ako na mismo ang nagdo-drawing ng mga animals na gusto ko. At infairness naman, I always got a good score on that kaya naman BEST IN ART ang lola mo! Salamat sa God-given talent!!!
Nung tumutubo na ako sa elementary at high school, Science ang isa sa naging favorite subjects ko! Doon ko na natutunan ang mas malawak na scope ng nature! (Huwag niyo na itanong kung ano, basta natuto ako.) Dito na rin ako lalong nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing nang nag-drawing…
Isa sa hilig kong i-guhit ay ang sliced view ng river. Astounded kasi ako sa mga fishes eh… SIGE, AAMININ KO NA!!! Si Ariel ng The Little Mermaid naman talaga ang gusto kong i-drawing (ahihihi.) At ang ugat ng yan ay si Dyesebel at ang kaniyang mahiwagang kabibe! Kaya naman naging favorite kong iguhit ang isda- mga isda na nasa ilalim ng ilog. At syempre kapag nagdo-drawing ako ng under the river ay hindi mawawala ang isda (naman…), mga waterplants, mga tadpoles, at yung bula na lumalabas sa mga ito. Kailangan mong lagyan ng bula para talagang mukhang nasa ilalim sila ng tubig, kapag wala kasing bula ay hindi mo ma fi-feel ang pagiging under water niya.
-So kailangan mo talagang i-drawing yan?
-YES! Para makita niyo naman, dabah?
But after so many years, naiba ang hilig ko. Sa aking pagsibol ay hindi na ako masyadong nag-drawing, pero nandun pa rin naman ang pagiging nature lover ko, at iba ako kapag na-inlove, (echusera na naman!) And when your loved one gets hurt, you get hurt as well. And now, tell me who wouldn’t get hurt by this? Grabeh, lately ko lang nalaman na yan pala ang pinakamaruming ilog sa daigdig! Muntik nang dumami yung basura. Buti na lang hindi dumami, muntik lang. @_@
Citarum River, Indonesia
Ilang taon kaya ang the making ng ganyang karuming ilog? Baka may mga ginto na sa ilalim niyan. Siguro pag naglakad ka sa ibabaw e biglang may lalabas na malaking alupihan na ‘sing-taas ng punong niyog o kaya ga-kalabaw na salagubang at ipis. Siguro pag nalaglag ka jan eh hindi ka na lulubog sa tubig, tatalbog ka na lang sa sobrang kapal ng basura. Mukhang wala na nga yatang tubig eh, yung basura na mismo ang pinakatubig niya. Umaagos pa kaya yan? Siguro pwede na jang magmataya taya ang mga bata pag weekends at makapag-basketball ang mga tambay sa tabi-tabi. Teka, bakit hindi na lang kaya ako kumilos para linisin ang ilog na yan?
-Hay naku, kung nanjan lang ako sa Indonesia, nilinis ko na yan!
-Hellouer? Eh yung kalat nga lang jan sa tabi mo hindi mo pa mapulot eh.
Siguro kung bawat isang tao sa kanila ay pupulot ng isang basura, siguro malilinis nila yang ilog na yan sa isang araw lang. And speaking of isang araw, dito ko na ngayon i-sesegue ang ginawang paglilinis sa 30th dirtiest river in the world na matatagpuan sa Caloocan City, Philippines!
Ito ang Sapang Alat River- isang letter na lang ay pwede na itong tawaging Sapang Kalat River dahil sa kalat na itinatapon dito. Buti na lang, nung Earth Day nakatikim ang stream na yon ng “paligo” sa tulong ng mga kaibigan nating taga Caloocan at ng mga volunteers mula sa BREAD Society International- isang malaking grupo ng mga kabataan sa mga pamantasan. At gayundin ang marami ring bilang ng mga kabataan mula sa Manila, Bulacan, atbp. Iba din ang magnet ng Isang Araw Campaign ni Kuya Daniel sa mga kabataan noh?
Kahapon nang umaga ay naka-usap ko yung katulad kong kabataang supporter ng Isang Araw Lang Campaign ni Kuya Daniel. Nandun siya nung moment na nililinis ang Sapang Alat River. Siya si Ate Noveh, 29 yo from Caloocan City.
“Bilang mga kabataang volunteers, may kanya kanya kaming toka sa buong event na yon at kasama ako sa mga nagprepare ng food para sa mga kapwa ko volunteers…”
Hinayaan ko lang siyang magsalita nang magsalita. Alam ko kasing maraming gustong sabihin ang kanyang kalooban sa kanyang naging experience, sa kanyang naging ISANG ARAW EXPERIENCE!
“Kahit nasa food committee ako, hindi ako pumayag na hindi ako makapag-hands on doon mismo sa paglilinis sa ilog kaya after kong matapos ang part ko sa foodcom ay talagang sumama ako sa pagpupulot ng basura . Natuwa nga rin ako kasi pati yung mga batang tagaro’n ay nakipulot na din ng basura,” nakangiting sinabi ni Ate Noveh.
Sa pag-uusap namin ay meron siyang sinabi na natatak nang madiin sa aking puso, “Ang saya saya ko nun, at special ang isang araw na yon e kaya hindi ako pumayag na hindi ako makasama sa paglilinis,” nakangiti parin niyang sinabi sa akin. Na-touch talaga ako, may mga tao talagang hindi pinalalampas ang makagawa ng kabutihan. Once he or she gets the chance to participate, he/ she then grabs it and won’t just let it go away at kailangan ko talagang sabihin yon in English. Kaya naman I also would like to embrace this opportunity given to me at this very moment to say “hi” to the government- “-Hayyy… ”
-Ang bahaging ito ay hatid sa inyo ng Okrabessa Juice Drink-Laet na, daot pa. Bili na! Subukan n’yo lang.
Figuring all things out, Kuya Daniel’s Isang Araw para sa Kalikasan was a successful take and kung talagang meron kang malinis na puso, hinding hindi mangyayaring hindi ka susuporta sa kampanyang ito ni Kuya na kahit sa isang araw lang ay makagawa ka ng mabuti sa kapwa, kahit sa kalikasan. At kapag na realize mo ang splendor ng pagtulong na ito sa isang araw, hindi hindi ka papayag na hindi mo ito ulit-ulitin. You will surely crave for another day to help and support, plus another day, then another, and another, hanggang sa mapansin mo na part na pala ito ng existence mo sa Earth- ang daily charity. Hindi mo na ngayon sasabihing ISANG ARAW LANG ang iyong pagmamalasakit. Doon ko naintindihan kung bakit wala yung salitang “lang” sa printed t-shirt na ISANG ARAW. Ang galing noh? Indeed, Kuya Daniel truly speaks of things in wisdom. (Panalo!)
The end.
Ay wait lang! Just always be ready dahil baka sa susunod na Earth Day ay Indonesia na ang puntahan ng campaign na ito ni Kuya Daniel. Ang tanong- Aling ilog kaya ang lilinisin? Hmnn.. pareho ba tayo ng iniisip na ilog?
( ö )
You cannot please everybody (especially the unpleasant)
Nagsurf ako sa internet ng mga comments at articles ng ibang mga tao patungkol sa mga public services na nirerender ng UNTV. Ang sarap kasi sa pakiramdam kapag nakababasa ka ng mga magagandang feedback, naka-i-inspire. Marami naman akong nabasa tulad ng mga ito:
- Commitment to Public Service
- Man behind the Transient Home Celebrates 25 Years in Service
- UNTV 37 programs are now being aired in Canada
- and counting…
Nakamamangha naman kasi talaga ang ginagawa ng mga taga UNTV kaya naman they deserve to somehow be praised.
Sa kaba-browse ko ay nakita ko itong pamagat na ANG BUS NA TUMUTUPAD NG MGA PANGARAP. Natuwa ako kasi alam kong tungkol ito sa Libreng Sakay Bus! Kaya binasa ko ito nang may ngiti sa aking puso… nguni’t ako’y bigo. Para pala akong nakapulot ng “plantsa na ang umiinit ay ang handle!“
Nag-umpisang uminit yung handle ng plantsa nang mabasa ko na…
BABALA: Ang mga sumusunod ay mga pawang kabalbalan ko at ng ibang kaibigan ko sa buhay. Ang iba ay nakasulat sa unang persona ngunit ang totoo ay pinaghalo-halong katarantaduhan lang ito ng mga tao na nakabuo ng mga karakter na gigising sa diwa ng mga ulol sa mga sulok sulok ng nabubulok na urbanidad… Kung wala kang tiyaga pagbasa bahala ka sa buhay mo… Basta ako… Mataba lang ako…
Babala: ang mga sumusunod ay opinyon ko lamang ayon sa aking karanasan. Kung may nagbabasang fans ng UNTV37 at ni Kuya Daniel Razon pasenciahan na lang tayo…
Kinutuban na ako, pero itinuloy ko pa rin ang pagbabasa… At dahil jan, unti-unting na-reveal sa akin ang mga ito:
LIBRENG SAKAY! HANDOG NG UNTV37 (isang istasyon sa telebisyon na may sampung manonood lamang…
Sampung manonood lamang? O siya, sige! Yung sampung manonood na yon siguro ang nagpanalo sa UNTV bilang People’s Choice Awardee sa nakaraang 11th Philippine Web Awards. I’m sure isa ako dun sa sampu! 
Kaya sa madaling salita sinubukan namin sumakay. AT VAVAVOOM! Libre nga! Kaya lang bukod sa inakala namin na sindikato sila ay may ilang “catch” ang lintik na libreng sakay,…
Sindikato? Lintik? What are those words?
3) habang nagrereport ang mga ungas sa mga kasamahan nila sa telebisyon ay kelangan kayo i-video na sianasabi ang katagang: “MAGANDANG GABI! SALAMAT SA LIBRENG SAKAY! SALAMAT SA INYONG PAG-AGAPAY!”…
Matapos ang mala-impyernong libreng sakay sa bus ng mga pangarap, may matinding realisasyon akong natamo…
Paano niya kaya na-i-compare sa impyerno yon? Ayokong isiping galing siya don. Ayoko ring isiping dun siya babalik.
1) Walang tunay na libre sa mundo. Nag-nais akong makatipid ng sampung pisong pamasahe at ang naging kapalit ay ang pagmumukhang gago sa loob ng bente minutos at pag-langhap ng masaganang amoy ng pakikibaka ng manggagawang Pilipino.
2) HINDI KO NA IYON UULITIN! Hihithit na lang ako ng katol kung gusto mo…
Hindi niya uulitin? EH DI WAG! Helloeur? Hihithit ka ng katol? Huwag mong sabihin yan sa harap ni”Wishmaster!”
Hindi niya siguro naisip na ang lahat ng ginagawa ng UNTV ay para sa kabutihan ng kapwa tao. Na kaya siguro ganun ka siksikan ay dahil marami kasing gustong makalibre ng bus kaya maraming sumasakay. Na kaya ineere sa TV ang public service na ito ay (1.) para malaman ng tao na meron ganung klaseng serbisyo at magsilbing inspiration, (2) maaari itong gayahin ng ibang station at mas dumami pa ang libreng sakay buses at mas makinabang ang taong bayan [more entry, more chances of winning- ika nga] (3) para maipakita sa gobyerno na kaya nating magkaisang mga Pilipino para sa ikauunlad ng bayan (naks!)
Malamang hindi niya nga naisip yon dahil maaaring sarili niya lang ang iniisip niya. Gusto niya siguro ay yung maalwan at mapa-pamper siya nang todo. Alam ko na ngayon kung bakit siya mataba.
Kung wala kang tiyaga pagbasa bahala ka sa buhay mo… Basta ako… Mataba lang ako…
Sa kabila ng mga kabutihang ginagawa ng UNTV sa kapwa ay meron pa rin talagang mga kontra-bida. Sila yung mga taong hindi naka-a-appreciate ng kagandahang loob. Sila yung tipong wala na ngang maitulong, pagsasalitaan ka pa ng hindi maganda. Mga taong sariling lang ang iniisip. Kailangan nga talaga na merong pangit para lumitaw ang maganda (salamat!)
Ganyan ang buhay. You really cannot please everybody (especially the unpleasant.)
Paupo o Patayo?
Naniniwala ako ng buong puso; sa isip, sa salita, at sa gawa; sa abot ng aking buong makakaya; na dapat ay naka-upo talaga sa kongreso itong si Kuya Daniel Razon. Dapat ay kasama siya sa mga gumagawa ng batas dito sa Perlas ng Silanganan. Pero anong nangyari? Bakit hindi siya naka-upo?
Alam ko naman talaga ang sagot eh kaya naman merong namuong tanong sa aking ayaw pumirming pagiisip – sa kabila ng lahat ng ito, dapat pa bang ma-upo sa kongreso si Kuya?
Hindi ko makalimutan yung sinabi ni Kuya Daniel na kung ayaw siyang paupuin ay gagawa siya nang patayo! Literally speaking, sa tingin ko ay mas marami nga talagang magagawang mas mabuti ang isang tao kapag siya ay nakatayo kaysa siya ay naka-upo.
Sige nga, try nating mag-compare! “Compare to lugaw” – Cerelac
Siguro naman kayo na ang makapagsasabi niyan ngayon. Wala pa akong narinig, nakita, naramdaman, nabalitaan, ni napanaginipan man lang, na merong isa sa gobyerno na gumawa ng lahat ng ‘yan (lahat nung nasa kanang right column ha.) None until ginawa nitong si Kuya Daniel, until ginawa niya nang nakatayo!
Nagflashback tuloy yung mga moments nung naghihiwa ako ng gulay before.
[Don’t judge a book! May koneksyon ang gulay sa sasabihin ko… (defensive)]
Gusto ko kasing maalwanan habang naghihiwa ako ng gulay kaya umupo ako sa chair. Pa-sweet lang ako na naka-upo habang chi-na-chop ko yung tomatoes, aubergine (talong,) ampalaya, at iba pang mga goo-lay. Bigla akong pinagalitan ng nanay ko. Huwag daw akong maghihiwa nang naka-upo. Gawain daw ng tamad yon. Wala daw kasing pwersa kapag naka-upo eh. Tumayo agad ako kasi ayaw kong lumaking tamad.
And it’s true! Mas naging energetic ako sa pag-i-i-slice ng onions [with teary eyes para may visual effect] at sa sobrang energetic ko, na –slice ko pati ang asin at paminta! See?
What do I mean? Mas mabubuhos mo talaga ang buong effort mo kapag ginagawa mo ang isang bagay nang nakatayo ka. Merong bwelo ika nga. Pero syempre, may mga exemptions din no. May mga bagay na mas magiging effective ang paggawa kung ito’y gagawin mo nang naka-upo, gaya ng mga sumusunod:
- Pagtalon ng mataas- hindi ka makakatalon ng mataas kung tatayo ka lang. Syempre, uumpisahan mong umupo (frog type) muna para may bwelo.
- Pag-gansilyo (ganchilyo, gantsilyo, crochetting)- wala pa akong nakitang naggagansilyo nang nakatayo. Ganun din ang pag-ko-cross stitch!
- Pag-gupit ng kuko sa paa- try mo ito nang patayo. Hindi mo pa tapos yung hinlalaki eh ngawit ka na. [Pwedeng gawing parusa yan sa "truth or konsingkwens!"]
- Sit-Ups- [sit-ups nga eh, hellouer?]
- Jumerbaks- whoooaaah! ano ka, three-year-old baby?
Hindi naman masama ang magtrabaho ng naka-upo tulad na lang ng mga nasa call centers. Ikaw kaya ang mag receive ng sunod sunod na calls at mag type sa computer maghapon nang nakatayo; gudlak sayo te! Pero kung public service naman ang commitment mo mas maganda kung nakatayo kang nagtatrabaho; leading by example.
Pero hindi ko rin naman nakalilimutan yung sinabi pa rin ni Kuya Daniel na, “Don’t just do something, sit first.” [Ang hindi maka-gets, slow] Gagawin yun ni Kuya kung naka-upo siya sa Kongreso. At kahit naman ngayon e ginagawa niya na yan dahil may sarili naman siyang upuan sa office niya no.
Ano, uupo na lang ba kayo jan? Sakay na!
“Isang Araw Lang,” sabi ni Kuya Daniel
Meron kaming tv sa bahay. Napanood ko yung campaign ni Kuya Daniel Razon sa morning show niya na Good Morning Kuya (GMK) sa UNTV. Siguro mga past two days yon eh. Na-touch ako dun sa sinabi niya na “Isang Araw Lang.” Ang galing ng gusto niyang mangyari dun sa tatlong salita na yon. Naalala ko tuloy yung lyrics na,
“I Love You… please say you love me too… these three words they could change our lives forever… – from the song I Love You by Celine Dion.
Tulad ng salitang I Love You, yung tatlong salita na “Isang Araw Lang” could make our lives better, ani Kuya Daniel. Antaray di ba? He explained na malaki ang magagawa ng isang araw sa loob ng 365 days, kung magkakaisa ang mga Pilipinong may kakayahang tumulong na magserbisyo ng libre sa kapwa.
Naiyak ako (pramis!) Medyo sumikip nga ang dibdib ko kasi parang kinurot siya. I was moved. Kung iisipin mo nga naman kasi, sa loob ng isang araw ay matutuwa ang bawat Pilipino kung sa bawat paglingon nila sa paligid ay libre ang karamihan (kung hindi man lahat) ng mga serbisyo sa loob ng isang araw!
Naalala ko na naman yung cartoons entitled “Somewhere in Dreamland.” Ito ay kwento ng dalawang magkapatid na pulubi na nanaginip na napunta sila sa isang lugar na puro pagkain ang nasa paligid nila at kuha lang sila ng kuha ng pagkain nang one to sawa.
Pero itong campaign ni Kuya Daniel na “Isang Araw Lang” ay hindi panaginip. It’s a reality dahil meron talagang maraming libreng serbisyo sa kapwa- medical, dental, legal, job fair, transient home, MRT ride, bus ride- at hindi yon isang araw lang, kundi, ARAW ARAW!!! Read my lips: AARRRAWWW AAARRRAAWWW sa serbisyo yan!!! (Mahiya sana yung mga kurakot sa gobyerno, kahit isang araw lang.)
This was November 28, 2007. I was holding a gift para kay Kuya - apples and pears yan. Why? Dahil special day yun for all of us specially for Kuya. Napadaan yung UNTV Libreng Sakay Bus kaya nagpa-capture na ako ng image. Traffic kasi nun sa Broadway Ave. kaya I got a chance to have one.
Dahil jan sa campaign ni Kuya Daniel Razon na “Isang Araw Lang” ay nag-imagine na ako agad. Si-net ko na sa isip ko yung ambience na may mga libreng bagay sa paligid. Ano kayang service ang una kong pupuntahan? Kaninong dental clinic kaya ako magpapalinis? Ahm.. anong one-day course kaya ang iti-take ko? Anong food chain kaya ang kakainan ko with my loved ones?
Actually iniisip ko ang mga bagay na yan habang nasa loob ako ng Revo na umaandar. Bigla naming nadaanan yung 7-11, isang tindahan. Inisip ko kung isang araw silang mang-lilibre sa tao, MAUUBOS ang laman ng tindahan nila! Kahit ang SM Mega Mall, kung mag-iisang araw silang libre sa tao, LIMAS ang lahat ng products nila!
For sure meron kasing kukuha ng marami. Kaya ang naisip ko, pagdating sa mga produce, mga items, at iba pang tangible products, dapat ay may rule. Since isang araw lang naman yon, dapat ang ibibigay sa mga customers ay yung pang isang araw na consumption lang para naman may equal distribution sa tao, dabah? Ang saya saya!
Or pwede ring magkaroon ng bunutan! I mean raffle draw something! Pipila ang lahat ng gustong maka-kuha ng produkto (dapat kasi may kaayusan para walang stampede) tapos bubunot sila ng number! At yung number na yon ay may corresponding item! Ang saya saya ulet!!! Maswerte yung makakakuha ng refrigerator, o kaya yung makakabunot ng Macintosh, or isang pampasaherong jeep! Bahala na ang bawat establishment sa gimik nila. Antaray!
Siguradong headline ang Pilipinas niyan sa CNN, BBC, at iba pang international news. Sawa na kasi ako sa mga balitang ang Pilipinas ang isa sa mga bonggang bonggang mangurakot sa Asia. Atleast kahit ISANG ARAW LANG ay mabago ang image na yon.
Ang daming pwedeng tulong ang maibibigay natin sa ating kapwa sa loob ng isang araw kung makiki-isa ang lahat sa kampanyang ito. Ang galing talaga ng nagpaisip kay Kuya ng bagay na yan. Ang galing galing Niya!
Transient Home- Another reason to thank the Lord
Transient Home
I was so touched when I first saw this kind of establishment. A simple two-story building painted orange and white. I got curious so I decided to enter the building. The security guard smiled at me so I guessed he really wanted me to realize that the “house” is for everybody. I already had an idea that inside would be numerous double-deck beds. I have watched it on TV.
As I walked through, a memory came to my mind – when I was a bed-spacer in college seven years ago. I can’t remember exactly if it was P2,000 a month but I really needed to pay every month for me to enjoy the rent of the bed. But this transient home is very much different because (it’s not a bed-space in the first place) it is free, has no payment, gratis; how else?
I heard also that it offers free meal, clothing, medical assistance, AGAIN – ALL FOR FREE! I am still about to learn more about the good things of that transient.
But I believe the most moving part of all was when I saw a picture that has a Bible verse on it. I read it whole-heartedly and my soul felt an indescribable feeling.
Deuteronomy 15:11- For the poor shall never cease out of the land: therefore I command thee, saying, Thou shalt open thine hand wide unto thy brother, to thy poor, and to thy needy, in thy land.
I felt tears in my eyes and gladness in my heart realizing that God has commanded somebody to open his hand wide to the needy. I turned my attention to another picture and I saw a portrait of a man in his eyeglasses. I recognized him- Bro. Eli Soriano. I was very sure that he was commanded by God in that verse. If he’s not been, why was he doing all these kindness and efforts? Well, only God knows the intention of a man’s heart and us to feel it. But others don’t and can’t even appreciate goodness in life, they get insecured instead.
I wonder why some people hate Bro. Eli. What evil did he do to them? There is none, is there? Is it this transient home project which they are angry for? If not, then which one? For whatever their reason, I don’t have any interest to know. What I am up into is the good perspective in life. Let them live with the monster in their hearts. Just wishing someday the monster leaves and they realize. (Sigh)
After such experience, I immediately wanted to thank the Lord. The reason: I felt God’s love to the poor and needy people by using Bro. Eli Soriano thru that Transient Home amidst all the ups and downs in life.
Je remercie le Seigneur parce qu’il utilise frère Eli et frère Daniel en montrant sa gentillesse au pauvre gens avec la construction de la nouvelle MAISON PASSAGÈRE. Amen.
